شهادت حضرت عباس
وقتی نمی توانم نرفتنت را بخواهم، ناگزیرم به رفتن ترغیب کنم.تا پیش خدای عشق روسپید بمانم؛خدایی که قرار است فقط خودش برایم بماند.
اگر برای وداع هم آمده ای، من با تو یکی – دردانه ی خدا! – تاب وداع ندارم.
میبینمت که مشک آب را به دست راست گرفته ای و شمشیر را در دست چپ: یعنی که قصد جنگ نداری.
با خودت می اندیشی: اما دشمن که الفبای مروت نمی داند، اگر این دست مشک دار را ببرد؟
و با خودت زمزمه می کنی:
(( بریده باد این دست، در مقابل جمال یوسف من))
و این شعر در ذهنت نقش می بندد که:
به خدا سوگند که اگر دست راستم را قطع کنید/هماره پشتیبان دینم خواهم بود/و حمایتگر امام صادق الیقینم/که فرزند پیامبر پاکیزه ی امین است.
چه حال خوشی داری با این ترنمی که برای حسینت پیدا می کنی...
که ناگهان سایه ای از پشت نخل ها بیرون می جهد و غفلتا دست راست تو را قطع می کند.
اما این که تو داری غفلت نیست ، عین حضور است . تو فقط حسین را قرار است ببینی که میبینی،دیگران چه جای دیدن دارند؟
تو حتی وقتی در شریعه به اب نگاه می کنی به جای خودت تمثال حسین را می بینی و چه خرسند و سبکبال از کناره ی فرات برمی خیزی.نه فط از اینکه آب هم آینه دار حسین توست، بل از اینکه به مقام فنا رسیده ای و در خودت هیچ از خودت نماانده است و تمامی حسین شده است.
پس اینکه تو داری غفلت نیست عین حضور است.دلت را پرداخته ای برای همین امروز.
مشک را به دست چپت میگیری و با خودت می اندیشی: دست چپ را اگر بگیرند، مشک- این رسالت من- چه خواهد شد؟
و پیش از آنکه به یاد لب و دندانت بیفتی ، شمشیر ناجوانمردی خیال تو را به واقعیت پیوند می زند و تو با خودت زمزمه می کنی:
ای نفس! نترس از کفار/ و بشارت باد بر تو رحمت خداوند جبار/همراهی با پیامبر مختار/آنان به مکر و حیله دست چپت را قطع کردند/پس خداوند! داغی آتش جهنم را به ایشان بچشان.
مشک را به دندان می گیری و به نگاه سکینه فکر می کنی...
عباس جان! من که این صحنه های نیامده را پیش چشم دارم
توان وداع با تو را ندارم.
من تماما به لحظه ای فکر می کنم که تو هر چیز حتی اب را می دهی تا آبرویت پیش سکینه محفوظ بماند.
به لحظه ای که تو در پرهیز از تلاقی نگاه سکینه چشم هایت را به حسین می بخشی.
جانم فدای اشک های تو!
گریه نکن عباس من!
دشمن نباید چشم های تو را اشکبار ببیند.
میان تو و سکینه فراقی نیست.سکینه از هم اکنون در آغوش رسول الله است. چشم انتظار تو
اول کسی که در آنجا به پیشواز تو می اید سکینه است، سکینه فقط جسمش اینجاست.
آنچنان در ذات خدا غرق شده است که تمام وجودش را پیش فرستاده است.
تو آنجا بی سکینه نمی مانی، عموی وفادار!
من؟
به من نیندیش عباس من!
اندیشه ی من پای رفتنت را سست نکند.
تا وقتی خدا هست، تحمل همه چیز ممکن است. وهمیشه خدا هست . خدا همین جاست که من ایستاده ام.
برو ارام جانم!
برو قرار دلم!
من از هم اکنون باید به تسلای حسین برخیزم!
غم برادری چون تو پشت حسین را می شکند.
جانم فدای این دو برادر!
با کدام پا در برابرت زانو بزنم؟