وقتی حرف از پشت و پناه میشه بی اختیار یاد پدر، برادر، و پدربز رگ میفتم
و همیشه فکر میکنم که پشت و پناه برای جنس زن معنای متفاوت وبزرگتر و عمیقتری داره
حالا پشت و پناه من، پدربزرگم اصلا حال خوبی نداره
دلم پر ازغمه
میشه ازتون خواهش کنم برای این سایه ی سر من دعا کنید؟
سوگ سرودي براي امام (ره): محمد علي بهمني
زنده تر از تو کسي نيست چرا گريه کنيم؟
مرگمان باد و مباد آن که تو را گريه کنيم
هفت پشت عطش از نام زلالت لرزيد
ما که باشيم که در سوگ شما گريه کنيم؟
رفتنت آينه ي آمدنت بود ، ببخش
شب ميلاد تو تلخ است که ما گريه کنيم؟
ما به جسم شهدا گريه نکرديم،مگر
مي توانيم به جان شهدا گريه کنيم؟
گوش جان باز به فتواي تو داريم ، بگو
با چنين حال بميريم و يا گريه کنيم؟
اي تو با لهجه ي خورشيد سراينده ي ما
ما تو را با چه زباني به خدا گريه کنيم؟
آسمانا!همه ابريم،گره خورده به هم
سر به دامان کدام عقده گشا گريه کنيم؟
باغبانا!ز تو و چشم تو آموخته ايم
که به جان تشنگيِه باغچه ها گريه کنيم.
ساعت هفت بامداد.اين جا تهران است.صداي جمهوري اسلامي ايران...
بسم الله رحمان الرحيم
انالله و انا اليه راجعون
روح بلند پيشواي مسلمانان و ره بر آزادگان جهان، حضرت امام خميني، به ملکوت اعلا پيوست.
ارميا مثل ديوانه ها شده بود
ارميا مثل ديوانه ها دور اتاق راه ميرفت. گاهي سرش را به ديوار تکيه مي داد.
مثل باران از گونه هايش اشک مي ريخت.
امام مثل بقيه نبود.با همه فرق مي کرد.
امام مثل هوا بود.همه آن را تجربه مي کردند.
همه آن درا در ريه ها فرو مي بردند اما هيچ وقت لازم نبود راجع به آن فکر کنند. هوا ماندني ست .
اما دريا بود.ماهي حتي اگر نهنگ هم باشد درکي از خارج آب ندارد.
امام مثل آب بود.ماهي ها به جز آب چه مي دانند؟تمام زندگيشان آب است.
وقتي ماهي از آب جدا شود،روي زمين بيفتد ،
تازه زميني که آرام تر از درياست، شروع مي کند به تکان خوردن.
ماهي دست و پا ندارد،و گرنه مي شد نوشت که به نحو ناجوري دست و پا ميزند.
تنش را به زمين مي کوبد.
گاهي به اندازه ي طول بدنش از زمين بالاتر مي رودو دوباره به زمين مي خورد.
ستون مهره هايش را خم و راست مي کند.
مثل فنر از جا مي پرد.با سر و دمش به زمين ضربه مي زند.
به هوا بلند ميشود.با شکم روي زمين مي افتد و دوباره همين کار را تکرا مي کند.
اگر حلال گوشت باشد و فلس داشته باشد
در طي اين بالا و پايين پريدن ها مقداري از فلس هايش از پوست جدا مي شود
و روي زمين مي ماند .
البته بعضي از ماهيگيرها اشتباه مي کنند و روي شکم ماهي سنگ مي گذارند تا بالا و پايين نپرد.
علم مي گويد ماهي به خاطر دور شدن از آب به دلايل طبيعي ميميرد.
اما هر کس يک بار بالا و پايين پريدن ماهي را ديده باشد تصديق مي کند
که ماهي از بي آبي به دليل طبيعي نمي ميرد.
ماهي به خاطر آب خودش را مي کشد!
خشم، عجز، تنهايي، خفه قان... اينها لغاتي علمي نيستند.
ارميا ماهي بي دست و پاي حلال گوشتي شده بود روي زمين...
خيلي چيزها بدون اسمش هيچ معني اي نداشت.
جبهه،خط مقدم،بسيجي و حتي چيزهاي بزرگتر مثل انقلاب
امام براي آنهايي که دوستش داشتند يک حضور دائمي نامحسوس بود.
وقتي امام مي گفت: من بازوي شما رو مي بوسم.
گرمايي از بازوي چپ تا قلب هزاران هزار بسيجي جريان پيدا مي کرد.اين گرما وجود داشت.
انگار که امام بازوي تک تک آنها را بوسيده باشد.
حال آنکه بسياري از آنها هيچ وقت امام را نديده بودند.
بسيجي بدون امام معني نداشت.
بي سبب نيست که مي گويند: خدا سايه ي بزرگتر را از سر کسي کم نکند.
سايه ي بزرگتر از سر همه کم شده بود.
اين بار کسي از دريا ماهي نگرفته بود.از ماهي، دريا را گرفته بودند.
ماهي هاي حلال گوشت و حرام گوشت همه به نحو تاثر برانگيزي بالا و پايين مي پريدند.
ستون فقراتشان را خم مي کردند.مثل کمان.
بعد عين تير که از چله رها مي شود، با سر و دم شان به زمين ضربه مي زدند و به هوا پرتاب مي شدند.
دوباره با شکم به زمين مي خوردند و اين کار مرتب تکرار مي شد!
ماهي ها خودکشي مي کردند!!!!!!!
...
ارميا احساس درد نداشت.به نظر نمي آمد ماهي وقت جان دادن درد بکشد.
ماهي وقت جان دادن خودکشي مي کند.
و ارميا زير پاي عاشقان امام...
لگد مال هم عجب لغتي است...
مصطفي ارميا را در آغوش گرفت.تنش هنوز بوي خاک هاي جنوب را داشت.
وقتي آب نيست،ماهي حتي اگر روي خاک هاي جنوب هم باشد، ميميرد.
در جمعيت بودند آدم هايي که احساس مي کردند زمين نرم زير پايشان آرام شده است...
هلي کوپتر حامل جنازه ي امام به زمين نشست.
- اشهد ان لا اله الا انت!
فنجان قهوه ای ست جهان،چشم های تو
فنجان قهوه اند،که او کهنه و تو نو
هرصبح،چای می خورم و نان و گونه هات
هرعصر،قهوه می خورم و چشم های تو
چشمان من تویی،ولی امشب مرا نخواب!
پاهای من تویی،ولی از پیش من نرو
اصلا همین که میرسی از انتهای راه
پاهام میدوند به سویت،جلو جلو
انگورهای چشم تو را چیدم و سحر
چیزی نماند از تو به جز یک درخت مو
موی ورا کشیدم،باران شد و به شب
بارید آن قدر که شد این شهر،خیس تو
هروقت،من درخت تو بودم،پرنده باش!
هروقت میوه خواستم از تو،درخت شو!
آیینه فرش می کنم این شهر را ،بیا
بگذار شهر پرشود از چشم های تو
" محمد سعید میرزایی"
سوگند به روز وقتی نور می گیرد و به شب وقتی آرام می گیرد
که من نه تو را رها کرد ه ام و نه با تو دشمنی کرد ه ام. (ضحی 1-2)
افسوس که هر کس را به تو فرستادم تا به تو بگویم دوستت دارم و راهی پیش پایت بگذارم ا
و را که مرا به سخره گرفتی. (یس 30)
و هیچ پیامی از پیام هایم به تو مرسید مگر از آن روی گردانیدی.(انعام 4)
و با خشم رفتی و فکر کردی هرگز بر تو قدرتی نداشته ام(انبیا 87)
و مرا به مبارزه طلبیدی و چنان توهم زده شدی
که گمان بردی خودت بر همه چیز قدرت داری. (یونس 24)
و این در حالی بود که حتی مگسی را نمی توانستی و نمی توانی بیافرینی
و اگر مگسی از تو چیزی بگیرد نمی توانی از او پس بگیری (حج 73)
پس چون مشکلات از بالا و پایین آمدند و چشمهایت از وحشت فرورفتند، و
قلبت آمد توی گلویت و تمام وجودت لرزید چه لرزشی،
گفتم کمک هایم در راه است و چشم دوختم ببینم که باورم میکنی
اما به من گمان بردی چه گمان هایی .( احزاب 10)
تا زمین با آن فراخی بر تو تنگ آمد
پس حتی از خودت هم به تنگ آمدی و یقین کردی که هیچ پناهی جز من نداری،
پس من به سوی تو بازگشتم تا تو نیز به سوی من بازگردی ،
که من مهربان ترینم در بازگشتن. (توبه 118)
وقتی در تاریکی ها مرا بزاری خواندی که اگر تو را برهانم با من می مانی، ت
و را از اندوه رهانیدم اما باز مرا با دیگری در عشقت شریک کردی . (انعام 63-64)
این عادت دیرینه ات بوده است، هرگاه که خوشحالت کردم از من روی گردانیدی
و رویت را آن طرفی کردی و هروقت سختی به تو رسید از من ناامید شده ای. (اسرا 83)
آیا من برنداشتم از دوشت باری که می شکست پشتت؟ (سوره شرح 2-3)
غیر از من خدایی که برایت خدایی کرده است ؟ (اعراف 59)
پس کجا می روی؟ (تکویر 26)
پس از این سخن دیگر به کدام سخن می خواهی ایمان بیاوری؟ (مرسلات 50)
چه چیز جز بخشندگی ام باعث شد تا مرا که می بینی خودت را بگیری؟(انفطار 6)
مرا به یاد می آوری ؟
من همانم که بادها را می فرستم تا ابرها را در آسمان پهن کنندو
ابرها را پاره پاره به هم فشرده می کنم تا قطره ای باران از خلال آن ها بیرون آید
و به خواست من به تو اصابت کند تا تو فقط لبخند بزنی،
و این در حالی بود که پیش از فرو افتادن آن قطره باران، ناامیدی تو را پوشانده بود (روم 48)
من همانم که می دانم در روز روحت چه جراحت هایی برمی دارد ،
و در شب روحت را در خواب به تمامی بازمی ستانم
تا به آن آرامش دهم و روز بعد دوباره آن را به زندگی برمی انگیزانم
و تا مرگت که به سویم بازگردی به این کار ادامه می دهم. (انعام 60)
من همانم که وقتی می ترسی به تو امنیت می دهم (قریش 3)
برگرد، مطمئن برگرد، تا یک بار دیگه با هم باشیم (فجر 28-29)
تا یک بار دیگه دوست داشتن همدیگر را تجربه کنیم. (مائده 54)
با کدام پا در برابرت زانو بزنم؟