من پی رد نگاه شهدا می گردم

بسم رب الشهدا

ای کاش از ما مپرسند بعد از شهیدان چه کردید

آخر چه دارد بگوید انبوهی از نقطه چین ها...؟

شمایی که با اقتدار بر ورودی شلمچه و طلائیه و حسینیه ی تخریب ایستاده اید

یا ما که با سرهایی به زیر توان دل کندمان نیست؟

و وداعمان فرا رسید در حسینیه ی تخریب

ما با امید برگشتیم شهدا

خدا امید هیچ امیدواری رو نا امید نکنه

دست آرامشی بر قلب های بی قرارمان بکشید

که اگر دست و نگاه شما نباشد در این بی قراری حتی توان نفس کشیدن نخواهیم داشت

در پناهتان هستیم تا همیشه

فریاد زدند: نروید ،منطقه پاکسازی نیست !

دلمان رفت و از تعلق ها پاکیزه گشتیم و آشنای سید که می گفت :

بگذار عاقلان تو را به ماندن بخوانند . راحلان ، طریق عشق می رانند.

رفتیم و مجنون شدیم و آواره ی خاکریزهای طلائیه، سرگشته ی نخل های بی سر فتح المبین.

به سه راهی شهادت رسیدیم: خدا بود و آسمان بود و نور...

خدا را برگزیدیم و دل کنده شدیم،

نشستیم روی خاک های غریب شلمچه. با مشق عشق حسین(ع) دیوانه ی کربلا شدیم...

دستمان به بارگاه شش گوشه اش نرسید.

با اشک هامان بر ضریح طلایی اش حلقه ای و بر دست های علمدارش بوسه  زدیم.

رفتیم و هوایی شدیم...

برگشتیم با همه ی سوغاتمان: بی دلیمان! برگشتیم و گرفتار شدیم.

ناگاه میان زرق و برق های این شهر رنگین با جذبه های دروغین محاصره گشتیم.

بی دلیمان به دادمان رسید:

سرهامان رو به آسمان بود وسوسه های غرور و تکبر به ستایش مان نشستند

که عطر خاک های بی آلایش فکه را از یاد ببریم و باز هشدار دل:

رو به خاک کنید... دریغا که سنگفرش های مرمرین تجمل چشم های ظاهر بین مان را خیره کرد.

سنگفرش ها آیینه ای شدند . عده ای به خود نگریستیم و اندکی به خاک!

آری... رفقای عزلت نشین هوایی! بگذارید زنجیرهای سنگین نگاه ها اسیر انزوای تان کند.

بگذارید فلسفه نواندیشی ها آهن و دود پوسیده تان بپندارد.

بگذارید اقلیت شوید و در کثرت غفلت ها نادیده گردید.

بگذارید جدا از (( تن ها)) شوید و (( تنها بمانید)) ،

اما هرگز تن به عقلانیت دوران تردید ها و فراموشی ها نسپارید.

آری... (( اندک)) همراهان هوایی ! اینجا ماندن را گریزی نیست، بگذارید جسم ها پایبند زمین بمانند ،

اما روحمان را قفسی نیست جز چشم هایمان!

عازم دوکوهه شود، از پاکی حوض کوچکش وضویی بسازد.

وارد حسینیه ی حاج همت شود . شرط آزادگی را از حاجی بپرسد.

در گوشه ای از اتاقک های دوکوهه نماز نیاز بخواند.

و راهی فکه شود... به فکه که رسید سراغ سید را بگیرد .

(( شقایق های آتش )) نشانی اش را می دانند. سید چگونه پر گشودن را برایش روایت می کند.

بعد راهی شلمچه شود، به خاکش خود را معطر کند .

برود پشت آن حصارهای بلند رو به کربلا بنشیند ، با بال هایش حصارهای ظاهری را بگشاید ...

اگر زخمی شدند غمی نیست : (( یا ابوالفضل )) بگوید.

اگر اذن دلخوش رسید ، به سوی حرم حسین( ع) پر بگیرد.

بر پرچم سرخ گنبدش که رسید با کبوتران حرم هم آواز شود.

و آن قدر نوای (( این الطالب بدم المقتول الکربلا)) را سر دهد

که یا از عطش جان دهد و یا سیراب وصال گردد...

رفقای هوایی! این پایان (( دلتنگی هاست))!

بگذارید (( داستان تنهایی تان)) افسانه ی آدمیان شود!هرچند پایانش را خوش نپندارند!

اینجا ماندن را گریزی نیست... و رفتن را نیز!

و اگر در جستجوی مقصود عروجی، راه یکی است:

چشم هایت را به روی زمین ببند...

تا عازم آسمان شوی...