من پی رد نگاه شهدا می گردم

روایتی از علمدار روایتگری شهدا : حاج شیخ عبدالله ضابط (ره)

از روزی که آقا چفیه بر گردن انداخت  او هم دیگر چفیه را از خود جدا نکرد.

سربازی را می ماند که همیشه و در هر شرایطی آماده ی ایثار و جانبازی در ر اه ارزش ها بود.

جمع راوی ها بود که یکی از دوستان چفیه ی آقا را آورد و از نماز شب ایشان در مسجد جمکران گفت.

حاج عبدالله چفیه را به دست گرفت آن را بوئید و به سر و صورت کشید.

وقتی از مظلومیت اقا سخن می گفت می سوخت و اشک می ریخت.

خودش را فدایی رهبر می دانست.

شعر معروف آقا را هم خیلی وقت ها در مجالس شهدا می خواند:

ز آه سینه ی سوزان ترانه می سازم                       چو نی ز مایه ی جان این فسانه می سازم

ز پاره های دل من شلمچه رنگین است                   ز یک شراره هزاران زبانه می سازم

می گفت آقا که بلند میشود و میرود این شعر را در شلمچه می خواند

یعنی پاره های دل من شهید کاوه و شهید علم الهدی و ...

پی نوشت: 

1-      من که می دانم دلیل بغض هایت سیل پاکستان نبود

این لطافت در خیالم از کسی ممکن نبود

ای امیرم رهبرم مولای من  ای سرورم

در قنوتت داد میزد هیچکس محرم نبود

2-      دارد چه بلایی سرمان می آید؟

کی قسمت خوب داستان می آید؟

قرآن خدا سوخته اما دارد

بوی دل صاحب الزمان می آید

 3-      آنکه مغزش بود پر شتاب        فراوان سخن باشد و دیر یاب

4-      پر میکشم از پنجره ی خواب تو تا تو

هرشب من و دیدار در این پنجره با تو

از خستگی روز همین خواب پر از راز

کافی ست مرا  ای همه ی خواسته ها تو

دیشب من و تو بسته ی این خاک نبودیم

من یکسره آتش همه ذرات هوا تو

بیدارم اگر دغدغه ی روز نمیکرد

با آتش مان سوخته بودی همه را تو

پژواک خودم بودم و خود را نشنیدم

ای هر چه صدا  هرچه صدا هرچه صدا تو

آزادگی و شیفتگی مرز ندارد

حتی شده ای از خودت آزاد و رها تو

یا مرگ و یا شعبده بازان سیاست؟

دیگر نه و هرگز نه که یا مرگ که یا تو

وقتی همه جا از غزل من سخنی هست

یعنی همه جا تو همه جا تو همه جا تو

پاسخ بده از این همه مخلوق چرا من؟

تا شرح دهم از همه ی خلق چرا تو!

                          محمد علی بهمنی