من پی رد نگاه شهدا می گردم

محمود کاوه

تولد: 1 خرداد 1340

شهادت: 10شهریور 1365

فرمانده ی تیپ ویژه ی شهدا

1-      می گفت: جلسه ی فرمانده ها ساعت هشت یا نه مثلا. سرساعت که میشد در را می بست.

اگر کسی ده دقیقه دیر می آمد راهش نمی داد.میگفت:همان پشت در بایست.

بعد از جلسه هم با توپ و تشر میرفت سراغش.عصیانی

میگفت:  وقتی توی جلسه ده دقیقه دیر می آیی لابد توی عملیات هم می خواهی

به دشمن بگی ده دقیقه صبرکن

بروم آماده شوم بعد بیایم بجنگیم.این که نمیشه . این نیروها زیر دستت امانتند

می خواهی این جوری نگهشون داری؟

2-      وارد تاسیسات سد که شدیم دیدیم کف ورودی سد نوشته اند محمود کاوه .

که هرکس آمد اسم محمد را لگد کند و تو برود

بس که از محمود متنفر بودند.

3-      می رفت جلو بیست متر سی متر چهل متر. همه جا را با دقت نگاه میکرد

حتی زیر سنگ ها را بعد اشاره میکرد بقیه بیایند جلو

میگفت: این ادم ها تحت ولایت منند .خودم باید این کار را بکنم.

4-      داشت با حسین بازی می کرد. حسین کوچک بود.به بچه میگفت:

دایی جون! اذیت نکن و گرنه اون بلایی که قراره سر صدام بیارم سر تو هم می آرما!

5-      دور آتش نشسته بودیم و گپ میزدیم. ناصر کاظمی فت: اگه شهید هم بشم خجالت نمیکشم

قبلا از خجالت جمهوری اسلامی دراومده ام.

من با کشف کردن کاوه یک خدمت اساسی به این نظام کرده ام.

با خودمان میگفتیم: چی میگه ناصر؟

6-      به همسایه ها گفته بود: به خواهرم بگویید دوبار آمدم ازش خداحافظی کنم نبود.

خیلی دلم گرفت.

یک هفته نگذشته که شب خواب دیدم دارد به من می گوید: تیپ شکست خورد من هم رفتم...

7-      سوار شد برود.گفتم: میری ؟ پس ما چی؟

گفت: شما هم بیایید.رفت.

صبح نشده دیدم بیسیم می گوید: ملخ بیاید کاوه را ببرد.

شب بود .هلی کوپتر نمیپرید.تا صبح صبر کردیم.

8-      وقتی محمد شهید شد فکر میکردیم مهاباد جشن بگیرند.

رسیدیم به مهاباد.همه جا عزا بود و فاتحه.

می گفتند: برای ما امنیت و آسایش آورده بود.

گفتم: بدوم تا تو همه فاصله ها را

تا زودتر از واقعه گویم گله ها را

چون ایینه پیش تو نشستم که ببینی

در من اثر سخت ترین زلزله ها را

پرنقش تر از فرش دلم بافته ای نیست

از بس که گره زد به گره حوصله ها را

ما تلخی نه گفتنمان را که چشیدیم

وقت است بنوشیم از این پس بله ها را

بگذار ببینیم بر این جغد نشسته

یک بار دگر پرزدن چلچله ها را

یک بار هم ای عشق من از عقل میندیش

بگذار که دل حل بکند مسئله ها را...

                    ( محمد علی بهمنی)