من پی رد نگاه شهدا می گردم

باز هم از او میگویم: حاج حسین خرازی

عاشق محرم  سینه زنی بود.

مخصوصا چون لشگر او به نام مقدس امام حسین(ع) بود، ایام محرم شور و حال دیگری در آن پیدا میشد 

گردان ها به روش سنتی عزاداری می کردند.

بعضی وقت ها که دوستان نزدیک در سنگر جمع بودند ،

حسین با بازوی قطع شده ی دستش سینه زنی میکرد.

در بسیاری از کارهای خود ائمه ی معصومین (ع) را سرمشق قرار میداد

و به آن رنگ و بوی عاشورایی میداد:

-          هرکس می خواهد بماند  هرکس نمی خواهد آزاد است که برود.

این کلام حاج حسین که بوی کربلایی دارد نشان دهنده ی سختی کار و

حال و هوای شب عملیات خیبر است.

پی نوشت:

1-      باز هم از حاجی نوشتم ...

اگر مدتیه که به روز نکردم به این خاطر بود که منتظر بودم لبخندش و ببینم تا بنویسم.

اما همچنان....

2-      من همچنان هستم؛ نه شهید شدم نه مفقودالااثر وبلاگ رو هم تغییر ندادم فعلا همین جا هستم.

3-      ... ظلمت نفسی...

 4-  برای من خیلی دعا کنید

5-      خبر این است که: من نیز کمی بد شده ام

اعتراف این که:

                      در این شیوه

                                        سرآمد شده ام

پدرم خواست که فرزند مطیعی بشوم

شعر پیدا شد و من آنچه نباید شده ام

عشق برخاست که شاعرتر از آنم بکند

که همان لحظه ی دیدار تو،شاید شده ام

شعر و عشق

                                           این سو و آن سوی صراط اند

                                                                                     که من

چشم را بسته و از واهمه اش رد شده ام

مدعی نیستم

                                                                                       اما:

                                                                          هنری بهتر از این؟

که همانی که کسی حدس نمی زد شده ام!

مادرم،شاعری و عاشقی ام را که گریست

باورم گشت که گمگشته ی مقصد شده ام!

پیرزن گرچه بهشتی ست،دعایم همه اوست

یادم انداخت که چندیست مردد شده ام

یادم انداخت زمان قید مکان را زد و رفت

من جا مانده در این قرن زمانزد شده ام

مثل آیینه که از دیدن خود میشکند

مثل عکسم که نمیخواست بخندد شده ام

لحظه ها نیش به بلعیدن روحم زده اند

شکل آن سیب که از شاخه می افتد شده ام...

                                  محمد علی بهمنی